قهر مکن ای فرشته روی دلارا
ناز مکن، ای بنفشه موی فریبا
بر دل من، گر روا بود سخن سخت
از تو پسندیده نیست
ای گل رعنا.
شاخه خشکی به خار زار وجودیم
تا چه کند شعله های خشم تو با ما
طعنه و دشنام تلخ، اینهمه شیرین؟
چهره پر از خشم و قهر، اینهمه زیبا؟
ناز تو را می کشم به دیده ی منّت
سر به رهت می نهم به عجز تمنا.
از تو به یک حرف ناروا نکشم دست،
وز سر راه تو دلربا نکشم پا
عاشق زیبائیم اسیر محبت
هر دو به چشمان دلفریب تو پیدا
از همه باز آمدیم و با تو نشستیم
تنها، تنها، به عشق روی تو تنها!
بوی بهار است و روز عشق و جوانی
وقت نشاط است و شور و مستی و غوغا
خنده گل را ببین به چهره ی گلزار
آتش می را ببین به دامن مینا.
ساقی من!جام شراب!شراب من!امروز:
نوبت عشق استو عیش است و نوبت صحرا،
آه، چه زیباست از تو جام گرفتن
وز لب گرم تو بوسه های گوارا
لب به لب جام سر به سینه ی ساقی
آه، که جان می دهد به شاعر شیدا
از تو شنیدن ترانه های دل انگیز
با تو نشستن بهار را به تماشا.
فردا فردا مگو که من نفروشم
عشرت امروز را به حسرت فردا
بس کن! بس کن! ز بی وفایی بس کن!
بازآ، بازآ، به مهربانی، بازآ!
شاید با این سرودهای دلاویز،
بار دگر، در دل تو گرم کنم جا.
باشد کز یک نوازش تو، دل من،
گردد امروز چون شکوفه، شکوفا!