سلام بهونه قشنگ من برای زندگی بازم منم همون دیوونه همیشگی فدای مهربونیات چه میکنی با سرنوشت دلم واست تنگ شده بو د این نامه رو واست نوشت نمیدونی چقدر دلم تنگ برای دیدنت برای مهربونیات نوازشت بوسیدنت فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه غم غریبی عزیزم زرد و شکستت نکنه چادر شب لطیفتو از رو شبام پس نزنی تنگ بلور ابتو یه وقت نا غافل نشکنی اگه واست زحمتی نیست بر سر عهدمون بمون منم تو رو سپردمت دست خدای مهربون فانوس آرزو هامو یه وقتی خاموش نکنی تنها دلیل زندگی با یه غمی دوستت دارم داغ دلم تازه میشه اسمتو وقتی میارم وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر مگه نگفتم چشات و از چشم من هیچ وقت نگیر تحملی که تو دادی دیگه داره تموم میشه مگه نگفتی همه جا مال منی تو همیشه میگم شبا ستارها تا میتونن دعات کنن نورشون وبدرقه ی پاکی خنده هات کنن یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل میزاره شهیاد اونی که بیشتر از همه دوستت داره
شعری زیبا از مریم حیدر زاده که البته در انتها به جای شهیاد باید مریم نوشته باشه ولی چون من می خوام اینو به عشقم یعنی سمانه ی خودم تقدیم کنم پس همون شهیاد بمونه بهتره!
سمانه این شعرو از ته دلم تقدیم می کنم به تو. خیلی دوستت دارم.
شهیاد........
+نوشته شده در یکشنبه پنجم آبان 1387ساعت18:26توسط شهياد |
|
About
ای کاش می شد فهمید در دل آسمان چه می گذردکه امشب با ناله ای بغض آلود بر دیار این دل خسته اشک می ریزد
